روزهای بارانی

نمی خندم ... و حتی دیگر گمان هم نمی کنم

گاهی فکر میکنم تنها راه چاره اینست.. که در عمق خلوت خود انقدر گم شوم که گم شوم...

از این روزهای پر تنش خسته ام. از این تکرار.. از این غصه نا تمام...

از این قضاوتهایی که قلبم را خنجر میزنند...

دلم می خواست می رفتم یک کنج دنیا که هیچ کس را نمی شناختم.. جایی که تنهای تنها بودم...

جای که یک کلبه چوبی بود یک دنیا ستاره بالای سرم و خلوتی و سکوتی وآرمشی غیر قابل وصفد.. از زندگی جمعی از تنش از.....................................سر موضوعات تکراری خسته ام..

از حرف خسته ام .. کاش دنیا سکوت بود... فقط دریا می نواخت و آسمان و چکاوک و بس!

خاکستری شده ام.. این بحران ها کی میخواد تموم بشه نمی دونم . فقط تصمیم گرفتم دیگه با هیچ احدی حرف نزنم. شاید سکوت دوایم باشد...

امشب دلم آرزوی تو دارد ...

نجواکنان و بی آرام، خوش با خدایش ...

می نالد و گفتگوی تو دارد ...

اگه نگام گم میشه تو شهر چشات منو ببخش ............... منو ببخش اگه تورو میسپرمت دست خدا ... اگه پیش غریبه ها به جای تو میگم شما ... منو ببخش اگه واسه چشمای تو خیلی کمم... تو یه فرشته ای و من خیلی باشم یه آدمم ... منو ببخش اگه فقط می خوام بشی مال خودم ... ببخش اگه کمم ولی زیادی عاشقت شدم...

 نمیدونم ..........چی میشه این وضعیت این تنهایی این زندگی خیلی اذیتم میکنه.....داغونم بی هدف نمیدونم چی میشه

کسی را که دوست داری تو را دوست نمی دارد ، کسی که تو را دوست دارد تو دوستش نمیداری ، اما کسی که تو دوستش داری و او هم تو را دوست دارد به رسم و آئین هرگز به هم نمی رسید و این رنج است .
زندگی یعنی این .....

دکتــــــــــــر علی شریعتـــــــــی

به چشمی اعتماد کن که به جای صورت به سیرت تو می نگرد ، به دلی دل بسپار که جای خالی برایت داشته باشد و دستی را بپذیر که باز شدن را به .تر از مشت شدن بلد است

چقدر سخته تو چشمهای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید و به جاش یک زخم همیشگی رو به قلبت هدیه داد زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت بشی ، حس کنی که هنوز هم دوستش داری .

چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیواری تکیه بدی که یک بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده ، چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بگی .

چقدر سخته وقتی پشتت به اونه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوز دوستش داری .

چقدر سخته گل آرزوهاتو در باغ دیگری ببینی و هزار بار در خودت بشکنی و آن وقت آرام زیر لب بگوئی : « گل من ، باغچه نو مبارک »

این که می بینم به بیداریست یا رب یا به خواب

خویشتن رادرچنین نعمت پس ازچندین عذاب